Στη Νέα Αριστερά, τα πράγματα δεν κινούνται απλώς — μετατοπίζονται. Και μάλιστα με τρόπο που θυμίζει περισσότερο σιωπηλή αποχώρηση παρά θεσμική διαδικασία. Οι «ψίθυροι» των τελευταίων ημερών δεν είναι πια υπαινιγμοί· συγκλίνουν σε μια πραγματικότητα: ο Αλέξης Χαρίτσης δείχνει να έχει πάρει τον δρόμο της εξόδου από την ηγεσία, ίσως και κάτι παραπάνω.
Το ερώτημα που αιωρείται δεν είναι αν θα υπάρξει κίνηση, αλλά το εύρος της. Θα πρόκειται για μια τυπική παραίτηση από την προεδρία ή για μια συνολική αποδέσμευση από το κόμμα; Και αν ισχύσει το δεύτερο, ποιοι —και πόσοι— θα ακολουθήσουν; Προς το παρόν, το μόνο βέβαιο είναι ότι οι αποφάσεις έχουν «κλειδώσει» και απομένει η ενημέρωση του γραμματέα, Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ώστε να δρομολογηθούν τα επόμενα βήματα.
Αν κάποιος, πάντως, έψαχνε το σημείο καμπής, δεν θα χρειαζόταν να πάει μακριά. Το συνέδριο του Ιανουαρίου έδειξε ξεκάθαρα ότι το κόμμα κινείται σε δύο διαφορετικές τροχιές. Από τη μία, η γραμμή Χαρίτση. Από την άλλη, η κατεύθυνση που εξέφρασε ο Σακελλαρίδης. Και στη μέση, μια ηγεσία που —παρά τον τίτλο— δεν κατάφερε να επιβάλει ούτε μία βασική της επιλογή.
Το μήνυμα δεν έμεινε εντός αιθουσών. Λίγες εβδομάδες μετά, ήρθαν και οι αποχωρήσεις: δέκα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, ανάμεσά τους και ο Νίκος Μπίστης, με μια δήλωση που έλεγε περισσότερα απ’ όσα φαινόταν: «εμείς αρνούμαστε να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς».
Κι όμως, το πιο ηχηρό σήμα δεν ήταν ούτε οργανωτικό ούτε θεσμικό. Ήταν εικόνα. Από τη μία πλευρά, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης να γυρίζει τη χώρα, να μιλά, να χτίζει παρουσία, να δίνει τον τόνο. Από την άλλη, ο Αλέξης Χαρίτσης να μοιάζει ήδη εκτός κάδρου. Όχι απλώς αποστασιοποιημένος, αλλά σχεδόν απεμπλεγμένος — σε σημείο που προτίμησε να βρεθεί στη φιέστα ανόδου της Καλαμάτας στην Α’ Εθνική, αντί να εκπέμπει πολιτικό σήμα από το κόμμα του.
Κάπου εκεί, η εικόνα γίνεται εξήγηση. Όταν, σε όλη τη διαδρομή μέχρι το συνέδριο, δεν περνάς ούτε μία εισήγηση, ακόμη κι αν είσαι πρόεδρος, τότε το ερώτημα δεν είναι γιατί φεύγεις. Είναι τι άλλο σου έχει απομείνει να κάνεις;
