- Η συζήτηση άνοιξε με αιχμές και απαντήθηκε με καρφιά. Οι πρόσφατες τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια για τις δημοσκοπήσεις και για το «DNA» της παράταξης δεν πέρασαν απαρατήρητες στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί να μην υπήρξε ευθεία αμφισβήτηση, όμως το μήνυμα ερμηνεύτηκε από πολλούς ως πολιτική υπενθύμιση: η εκλογική αντοχή δεν είναι δεδομένη και η ιδεολογική ταυτότητα δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητη.
Η απάντηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Μακάριου Λαζαρίδη ήρθε με αιχμηρό ύφος, επισημαίνοντας ότι τέτοιες επισημάνσεις καλό είναι να γίνονται εντός των κομματικών οργάνων και όχι δημοσίως. Η παρέμβασή του αποκωδικοποιήθηκε ως σαφές μήνυμα αποτροπής εσωστρέφειας – αλλά και ως ένδειξη νευρικότητας μπροστά σε μια συζήτηση που πολλοί θεωρούν πρόωρη, αλλά όχι ανύπαρκτη.
Στο παρασκήνιο, πάντως, η κουβέντα για την «επόμενη ημέρα» δεν έχει σιγήσει. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος στο εσωκομματικό πεδίο, ωστόσο η πολιτική εμπειρία δείχνει ότι τα κόμματα εξουσίας παράγουν –αναπόφευκτα– δελφίνους.
Σε αυτό το πλαίσιο τα ονόματα του Κυριάκου Πιερρακάκη και του Άδωνι Γεωργιάδης επανέρχονται ανά τακτά διαστήματα στις πολιτικές συζητήσεις. Ο πρώτος εκπροσωπεί το προφίλ του τεχνοκρατικού εκσυγχρονισμού, ο δεύτερος διαθέτει ισχυρό κομματικό μηχανισμό και επικοινωνιακή ευχέρεια. Μαζί με τον Δένδια, συγκροτούν μια άτυπη «τριάδα» που μετριέται συχνά σε δημοφιλία και επιρροή.
Επισήμως, κανείς δεν μιλά για διαδοχή. Ανεπισήμως, όλοι παρακολουθούν τις μετρήσεις, τα μηνύματα και τις ισορροπίες. Η μάχη των δελφίνων μπορεί να μην έχει κηρυχθεί, αλλά έχει ήδη ξεκινήσει στο επίπεδο των συμβολισμών, των παρεμβάσεων και των σιωπηρών στρατοπέδων. Αυτό που δεν φαίνεται πάντως να «τραβάει» είναι το σενάριο της «αλλαγής εν κινήσει».
