Καλές διακοπές, λοιπόν, όχι ως ευχή, αλλά ως πολιτικό συμπέρασμα. Γιατί όταν η χώρα πιέζεται από ακρίβεια, θεσμική φθορά και καθημερινή ανασφάλεια, η εικόνα της ηγεσίας μοιάζει σταθερά ίδια: Βαλίτσες έτοιμες, ευθύνες σε αναμονή. Ο πρωθυπουργός πρώτος δίνει τον τόνο. Αντί για παρουσία, προτιμά την απόσταση αντί για διαχείριση κρίσεων, την κανονικότητα των φωτογραφιών από σύντομες αποδράσεις. Δεν πα’ να καίγεται η Ελλάδα -κυριολεκτικά ή μεταφορικά- το πρόγραμμα δεν αλλάζει. Και σιγά μην αλλάξει φέτος…
Το ίδιο μοτίβο ακολουθούν και οι υπουργοί του. Οι οποίοι, όπως μαθαίνω, τις τελευταίες μέρες με το μόνο που ασχολούνται είναι το για πού θα την κοπανήσουν. Μια κυβέρνηση που λειτουργεί σαν κλειστό κλαμπ, αυτάρεσκο και αυτάρκες, πεπεισμένο ότι η εξουσία είναι δεδομένη και η κοινωνία δεδομένα ανεκτική. Η πραγματικότητα, όμως, δεν κάνει check-out. Η ακρίβεια δεν παίρνει άδεια, τα νοικοκυριά δεν κάνουν παύση, οι θεσμοί δεν αναστέλλουν τη διάβρωση. Και όμως, η πολιτική ηγεσία συμπεριφέρεται σαν να έχει τελειώσει η βάρδια.
Το πρόβλημα δεν είναι οι διακοπές. Είναι η νοοτροπία. Η αίσθηση ότι η ευθύνη είναι εποχική, ότι η διακυβέρνηση αντέχει σε αυτόματο πιλότο. Αυτός ο κυνισμός -ντυμένος με χαμόγελα και δηλώσεις αυτοπεποίθησης- είναι που εξοργίζει. Και είναι ακριβώς αυτός που, αργά ή γρήγορα, επιστρέφει ως λογαριασμός. Όχι σε όσους φεύγουν, αλλά σε όσους μένουν.
